Premier Rutte: ‘Altijd kritisch zijn’ ook over het PGB?

Gisteren een verslag in de Volkskrant van de Karl Popperlezing die Premier Rutte Antwerpen hield. Daarbij ook het commentaar van Denker des Vaderlands Hans Achterhuis: Mark Rutte, durf te denken!.

“En wat verderop in de lezing omarmt Rutte een andere centrale notie in Poppers werk: de nadruk op kritiek. Rutte: ‘Altijd kritisch zijn. Vragen blijven stellen. Niets voor waar aannemen. Niet proberen theorieën te bewijzen, maar ze te weerleggen. Dat deze houding de mens en de samenleving helpt om verder te komen, om vooruitgang te boeken, is voor mij zonneklaar.’

Op verzoek van de Tweede Kamerfracties van GroenLinks, PvdA, D66, SP, SGP, ChristenUnie en Partij voor de Dieren) heeft het CPB een hebben het CPB gevraagd de financiële en maatschappelijke gevolgen van de pgb maatregel uit de Programmabrief Langdurige Zorg inzichtelijk te maken. Zij waren dus kritisch, conform de wens van Rutte.

Het resultaat een rapport van het CPB Effecten van het kabinetsvoorstel voor het pgb was blijkbaar niet conform de wens van het kabinet.

Op volgens de NOS:

“Volgens betrouwbare bronnen heeft de hoogste ambtenaar van het ministerie van Economische Zaken nu een boze brief geschreven aan CPB-directeur Teulings. De secretaris-generaal zegt daarin dat de berekeningen van het planbureau deels niet kloppen.

Ook wordt het CPB verweten dat de resultaten zijn gepubliceerd zonder het kabinet vooraf in te lichten.”

Een van de middelen die de kritische mens ter beschikking staan is het doen (of laten doen) van onafhankelijk onderzoek(maak impliciet expliciet). Een overheid die verwacht dat de burgers kritisch zijn, zou een onderzoek moeten toejuichen. En als ze het niet met de inhoud van het rapport eens is een openbaar en inhoudelijk weerwoord moeten geven en geen discussie starten over de procedure.

Update: ook het wetenschappelijk bureau van de VVD (de Teldersstichting) is kritisch.  Fleur de Beaufort schrijft: Persoonsgebonden budget aan succes ten onder?

“Dit is des te opmerkelijker als wordt bedacht dat veel pgb-houders niet hebben gekozen voor een handicap of ziekte als gevolg waarvan ze veel zorg en hulp nodig hebben, net zo min als bijvoorbeeld ouders voor een gehandicapt kind hebben gekozen. Zo kiezen kinderen ook niet voor ouder(s) die langdurig aan bijvoorbeeld parkinson lijden en de laatste jaren van hun leven veel zorg nodig hebben. Wanneer in zulke gevallen de omgeving ervoor kiest de zorgbehoefte van een naaste thuis op te vangen, leidt dit vaak tot grote opofferingen die gepaard kunnen gaan met (fors) inkomensverlies, om nog maar te zwijgen van de niet in economische termen uit te drukken gevolgen van deze keuze. Het keuzeaspect maakt ook het verschil met ander vrijwilligerswerk waar geen vergoeding uit de collectieve middelen tegenover staat reëel. Daar waar vrijwilligers hun werkzaamheden ten behoeve van een carrière of hun gezin tijdelijk op een laag pitje kunnen zetten, zien mantelzorgers zich meer dan eens langdurig voor een taak gesteld die zij niet even op een laag pitje kunnen zetten. Dat deze mensen de samenleving als geheel bovendien een dienst bewijzen, doordat zorg in natura veelal duurder is dan het gebruik van een pgb, daaraan wordt voorbij gegaan.”

Deel:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • LinkedIn
  • Live
  • PDF
  • RSS
  • Google Buzz
Dit bericht is geplaatst in probleemoplosproces. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *